Zamiast wysyłać poczty sztandarowe na lewo i prawo, zgodnie z zasadą wszędzie po trochu - możeby tak zacząć prowadzić wreszczie jakąś bardziej pragmatyczną politykę związaną z obecnością naszego wojska poza granicami kraju.
Czy zamiast rozsyłać wojsko po całym świece i to w ilości, która w skali strategicznej czy nawet operacyjnej i tak nie ma wpływu na powodzenie danej operacji, nie byłoby lepiej skoncentować się na maksymalnie 2 misjach ale prowadzonych za to większymi siłami (np. po 2 tys ludzi na misję z własnym wsparciem lotniczym). I nie tylko mieć prawo wylewać krew za naszą i waszą wolność ale również mieć prawo politycznego i militarnego kształtowania przebiegu operacji.

Mniejsza liczebność mogłaby narazić nas na... śmieszność.

OSŻW jedzie, logistyka opole jedzie, 17 BZ jedzie, a ja wiem że także świętoszów ma skład już gotowy do czadu. Zapytajmy jeszcze Szczecin i spadakówz 18-tego, może oni też jada.

z 17 BZ które przyjdą z kierowcami i dowódcami załóg .

W zaistaniałeł ostatnimi dniami sytuacji pokazującej profesjonalizm OSŻW

termin odwleka się o kolejne miesiące...

Pewnie tak. Tylko konia z rzędem temu, kto wie, jakie to będą zadania...
Na razie wszystko jest w proszku - potężna Unia nie może wygenerować do kontyngentu głupich 10 śmigłowców, termin odwleka się o kolejne miesiące... Stopniowo ta cała misja traci sens, bo przez ten żenujący spektakl siły międzynarodowe już w chwili wylądowania będą miały wiarygodność bliską zeru, niestety.

Cóż, byli tacy co o Polakach też tak mówili. Póknij się no!

z całym szacunkiem dla nich, to są lenie i obiboki podobni do arabów.

W zaistaniałeł ostatnimi dniami sytuacji pokazującej profesjonalizm OSŻW proponuję naszym dowódcom wysłanie CAŁEJ Żandarmerii na misję do Czadu na zmianę z przedstawicielami Prokurtury Wojskowej. I Rosomakami pojeżdżą i ciekawych, przyjaźnie nastawionych cywilów poznają i świata trochę zwiedzą i ZNORMALNIEJĄ... Ciekwe co??

przynajmniej ludzie mogą być spokojni - ochronę będą mieli profesjonalną.

Żandarmi mają lecieć wcześniej, z przygotówką.

Ciekawe jest to, że za taką wypowiedź nie zarobiłeś paska.( ) Znak czasów...?

Polityczne deklaracje pchają do Afryki 350 żołnierzy i cywilów z Polski (pododdziały Wojsk Lądowych i ŻW, logistyka, pododdziały inżynieryjne). Ciekaw jestem ciągle co legło u podstaw podjęcia decyzji o skierowaniu tam 150, a potem 350 Polaków. Unia Europejska, w ramach interesów, której podobno mamy w Afryce się pojawić, nie jest skora do deklarowania i wysyłania wojsk. Dlaczego więc my, którzy ledwo zipiemy przez te kilka operacji, w które obecnie jesteśmy zaangażowani, wysyłamy następny kontyngent? Mamy za dużo ludzi, sprzętu i pieniędzy czy też po prostu nie potrafimy liczyć?

Lektura allafrica.com nie napawa optymizmem.

Ciekaw jestem ciągle co legło u podstaw podjęcia decyzji o skierowaniu tam 150, a potem 350 Polaków.

Witam.
Moim zdaniem to kraje trzeciego świata. ( czyli skoro tam się wybieramy to zalicza nas ONZ do tej grupy )

decyzja o 350-osobowym kontyngencie wypłynęła podczas wizyty Prezydenta RP we Fracji przed szczytem, na którym decydowano o Joaninie. Wystąpienie francuskiego MON i MSZ było dyplomatycznym faux pass, ale decyzja była nasza (naszego Prezydenta). Pytam nie o to jak i kiedy podjęto decyzję, ale po co i na jakiej podstawie padło to 350.

Andrzej Talaga, szef działu świat DZIENNIKA
poniedziałek 17 grudnia 2007 01:41

W Czadzie nie mamy czego szukać

(...)
Jeśli zgodnie z zapowiedziami rządu rozpoczniemy wycofywanie sił z Iraku latem 2008 r., a do Czadu trafimy wiosną, to przez dwa - trzy miesiące będziemy brali udział w trzech wojnach jednocześnie. W Afryce bowiem nie czeka nas tylko do wypełnienia humanitarny obowiązek pomocy uchodźcom z Darfuru. Czadyjscy rebelianci walczący z rządem wypowiedzieli wojnę Francji i jej sojusznikom z UE, czyli także Polakom. Trzy zamorskie interwencje naraz - kraj, który na to stać, musi być zaiste potęgą.
(...)
Politycy, którzy wysyłają wojsko za morza, nie zadbali o społeczną akceptację dla wspierania dyplomacji siłą. A wypadałoby. Tym bardziej, że żadna z toczonych przez nas wojen nie ma wiele wspólnego ani z bezpieczeństwem Polski, ani obroną naszych interesów strategicznych. Są to interwencje w imię bezpieczeństwa i interesów innych państw.
(...)
Teraz jedziemy do Czadu jako część ekspedycji Unii Europejskiej, by zaskarbić sobie względy Francuzów. Premier Tusk uznał Paryż za strategicznego sojusznika Polski w UE, nic dziwnego zatem, że ruszamy na francuską wojnę.
Unia nie jest organizacją powołaną do przeprowadzania operacji wojskowych, śle jednak do Afryki nie tylko logistyków czy policjantów, ale także oddziały bojowe. Nie ma też - podobnie jak Polska - interesów w Czadzie. Przeciwnie Francja. Czad to jej dawna kolonia, w której od dziesięcioleci interweniuje, broniąc aktualnego rządu przeciwko rebeliantom lub libijskiej inwazji z północy. Co my mamy z tym wspólnego? Unia i Polska mają za to interesy w Kosowie. To część Europy, a być może za parę lat także członek UE. To nasze podwórko i na nim powinniśmy koncentrować siły i środki.
(...)
A Czad? Czym odwdzięczy się nam Francja za naszych żołnierzy? Może co najwyżej wspieraniem polskich starań o utrzymanie dotacji dla rolników, których sama i tak potrzebuje. Na pewno nie poparciem dla członkostwa Ukrainy w UE, o które zabiegamy. Nie będzie strategicznego sojuszu Paryż - Warszawa.

Do walk może dojść, ale być może wojska osłaniające obozy uchodźców nie będą atakowane (albo chociaż niezbyt mocno)

A może by tak prokuratorów którzy nie są wojskowymi a pracują w wojskowych prokuraturach tak na praktykę.

Mam nadzieję że te 350 żołnierzy to będą chłopcy z ŻW.
Najlepiej oczywiście "kominarzy" z ŻW tam wysłać,przecież są tacy "dograni" w aresztowaniu potencjalnych ba....tów.
Tam będą mogli zweryfikować swoje umiejętności.

No właśnie, nasza misja w Kinszasie. Jak jest oceniana z dzisiejszej perspektywy - coś to dało, przyczyniło się do poprawy sytuacji, zmniejszenia liczby ofiar? Czy była to misja humanitarna, czy polityczna, Polska została wykorzystana w jakichś rozgrywkach?

Congo-Kinshasa: Little Christmas Joy for Thousands Displaced By War in the East
21 December 2007
Posted to the web 21 December 2007

The humanitarian situation in Eastern Congo still remains dismal as fighting between rebels and government forces has displaced more than 800,000 people*. (...)

Sporo ostatnio mimo66 zjadliwych postów na tematów ŻW napisałeś w różnych miejscach forum. Widać nie taki z Ciebie szczęśliwy emeryt za jakiego chciałbyś uchodzić. A do tego niedoinformowany, więc pozwól:

Zaproponowałem tylko jedną "sprawdzoną" formację która napewno wstydu nam nie przyniesie.(patrz aresztowanie 7 chłopaków)
Profesjonalizm aż bije po oczach z twarzy zamaskowanych kominiarkami

Profesjonalizm aż bije po oczach z twarzy zamaskowanych kominiarkami

MON o polskim kontyngencie w Czadzie

Polski Kontyngent Wojskowy w Czadzie ma osiągnąć pełną gotowość do działania w czerwcu przyszłego roku - poinformowali przedstawiciele Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
Zastrzegli, że termin ten może ulec zmianie w zależności od decyzji na szczeblu Unii Europejskiej.

Na przełomie marca i kwietnia w rejon misji ma zostać wysłana grupa przygotowawcza, m.in. pododdziały - inżynieryjny i logistyczny oraz sekcja medyczna. Siły główne mają być przetransportowane do połowy maja. Polska planuje skierowanie do operacji w Czadzie 350 żołnierzy i pracowników wojska. Do ich zadań ma należeć m.in. patrolowanie terenu oraz ochrona konwojów z pomocą humanitarną i obiektów o szczególnym znaczeniu, np. pasów startowych.

W połowie listopada szef MON Bogdan Klich zadeklarował w Brukseli, że Polska jest gotowa wysłać do Czadu 350 osób, zastrzegając, że oczekujemy wsparcia logistycznego dla naszego kontyngentu.

Jak podkreślali w czwartek przedstawiciele Sztabu Generalnego, operacja w Czadzie będzie sprawdzianem m.in. w zakresie zabezpieczenia transportu. Obszar działania to znaczna powierzchnia, w większości teren pagórkowaty i pustynny o ubogiej sieci dróg - prawie wyłącznie gruntowych, które w porze deszczowej stają się miejscami nieprzejezdne.

Odległość między planowanymi portami, gdzie miałby nastąpić wyładunek sprzętu np. w Kamerunie, a stolica Czadu - N'Djameną wynosi ok. 2 tys. km, a lotnisko w N'Djamena jest zdolne do przyjęcia dziennie tylko jednego samolotu AN 124. Transport samolotami C-130, CASA, C-160 możliwy jest do bazy Abeche; do wysuniętych baz dolecieć można jedynie śmigłowcami.

Tymczasem, choć unijna misja miała rozpocząć się w grudniu, wciąż brakuje śmigłowców - transportowych i do ewakuacji medycznej. Trwają rozmowy, które kraje je wyślą. Jak podkreśla Szef Sztabu WP gen. Franciszek Gągor, "trudno wyobrazić sobie prowadzenie operacji w Czadzie bez wsparcia śmigłowcowego".

Na pytanie, czy Polska jest w stanie, w sytuacji awaryjnej, zapewnić sobie śmigłowce we własnym zakresie, gen. Gągor powiedział, że "wojsko jest przygotowane na różne warianty". Podkreślił jednak, że wysłanie własnych "śmigieł" oznaczałoby konieczność zwiększenia liczebności kontyngentu; przykładowo wysłanie dwóch Mi8 wiązałoby się z dodatkowymi 40-50 etatami.

Jak poinformował dziennikarzy szef SG, polski kontyngent ma stacjonować w jednej bazie i będzie miał swój obszar odpowiedzialności. "Mamy w tym zakresie swoje preferencje i je negocjujemy, nie chciałbym jeszcze podawać rejonu odpowiedzialności" - powiedział Gągor.

Wszystkie planowane bazy wojsk EUFOR nie posiadają obecnie żadnej infrastruktury; na miejscu nie ma wody i elektryczności. Dowództwo Operacyjne UE zamierza w ramach wspólnego finansowania m.in. wykopać studnie, pociągnąć rurociągi, wyrównać teren pod bazę i usypać wały ochronne. Pozostałe prace znajdują się w gestii narodowych kontyngentów.

Gen. Gągor pytany o poziom bezpieczeństwa misji powiedział, że "nigdy nie da się wszystkiego przewidzieć". "Zdajemy sobie sprawę, że w tej operacji zagrożenie bezpieczeństwa istnieje; dużym wyzwaniem będzie też klimat, warunki terenowe i infrastrukturalne" - dodał.

Szef Sztabu nie chciał sprecyzować kosztów misji polskiego wojska w Czadzie, oszacował je na "kilkadziesiąt milionów".

Celem sił pokojowych UE jest powstrzymanie groźby rozpowszechniania się konfliktu w Darfurze (Sudan) oraz zapewnienie bezpieczeństwa i stabilizacji w rejonie wschodnim Czadu. Dotychczas udział w niej zadeklarowało 11 państw.

Wynika z niej jasno, że przygotowanie operacji idzie UE (czyt. Francuzom) jak po grudzie. Przesunięty termin wynika przede wszystkim z braku śmigłowców, które w kraju praktycznie kompletnie pozbawionym dróg są wręcz niezbędne. My też nie planujemy dla naszego kontyngentu śmigłowców, ale za to "wojsko jest przygotowane na różne warianty".

Francuzi zagrali sprytnie...
, podziękownia Polski za wsparcie ee wrześniu 1939... brrrrr..

Czad: kontyngent ze śmigłowcami
Napisał (art.)
piątek, 11 stycznia 2008

Do 400 żołnierzy i pracowników wojska wzrosła liczebność polskiego kontyngentu, planowanego do użycia w misji Unii Europejskiej w Czadzie. Koszty misji, która będzie trwała rok, oszacowano na 100 mln zł. – Nie przewidujemy jej przedłużenia – oświadczył 10 stycznia na forum sejmowej Komisji Obrony Narodowej Stanisław Komorowski, podsekretarz stanu w MON. – W marcu przyszłego roku mogłaby się zakończyć, jeśli zacznie się w marcu tego roku – dodał gen. Franciszek Gągor, szef Sztabu Generalnego WP. – W najbliższym czasie kolejna grupa naszych oficerów uda się na rekonesans do Czadu.
Kontyngent zwiększono o 50 żołnierzy w związku z zamiarem wysłania dwóch śmigłowców Mi-8, mających zapewnić transport i ewakuację medyczną. Pełną gotowość PKW EUFOR ma osiągnąć w czerwcu. Transport do Czadu miałby się zacząć na przełomie marca i kwietnia, najpierw jednak potrzebna jest decyzja UE o rozpoczęciu misji. Unia ma ją podjąć 28 stycznia. Nasz kontyngent będzie drugim co do wielkości po zgrupowaniu francuskim. I będzie działał z ograniczeniami narodowymi. – Operacje będą prowadzone tylko z jednej bazy – kwatery batalionu manewrowego oraz jednostek logistyki i zabezpieczenia. Zadania żołnierze będą wykonywać wyłącznie na terenie Czadu – zapowiedział wiceminister Komorowski. – Obecnie 150 żołnierzy, głównie żandarmów, po odbyciu szkolenia i przyjęciu szczepień ochronnych, jest gotowych do wyjazdu na misję – dodał.

W kontyngencie, oprócz wojskowych policjantów z Oddziału Specjalnego ŻW w Gliwicach (uczestników misji EUFOR w Kongu w 2006 r.), będzie też kompania piechoty z 17 BZ, kompania inżynieryjna 1 BSap, Narodowy Element Logistyczny z 10 BLog, dwa śmigłowce z załogami i obsługą z 25 BKPow oraz sekcja kontrwywiadu wojskowego.

Przewodniczący komisji obrony Janusz Zemke ocenił, że misja w Czadzie ze względów klimatycznych będzie najtrudniejsza pod względem zabezpieczenia medycznego. Gen. Gągor zapewniał, że wojsko przygotowuje opiekę medyczną na właściwym poziomie. Zabieramy do Czadu ambulatorium, świadczące pomoc medyczną na poziomie 1+. Szpital polowy poziomu 2 wystawi inny kraj. Pytany o zagrożenia zamachami przytoczył opinię kontrwywiadu, według której w Czadzie zagrożone w większym stopniu niż wojsko będą „miękkie cele cywilne”. Powiedział też, że nasi żołnierze będą stacjonować na północy lub w centrum kraju i że prawdopodobnie jeden z krajów (nie Polska) zgodzi się pełnić rolę wiodącą w dziedzinie logistyki.
(...)
Stanisław Komorowski powiedział posłom zaniepokojonym negatywnym wpływem kosztów misji na tempo modernizacji technicznej, że Wojsko Polskie jest w stanie utrzymywać jednocześnie w operacjach zagranicznych maksymalnie do 4000 żołnierzy. Przypomniał, że zgodnie z tendencjami natowskimi (tzw. cele George’a Robertsona) 40% personelu sił zbrojnych powinno być przeszkolonych do udziału w operacjach ekspedycyjnych, zaś 8% personelu powinno być w każdej chwili gotowych do wyjazdu. – Tego poziomu jeszcze nie osiągnęliśmy. W tym roku będziemy grubo poniżej tych wskaźników. Ale cały proces modernizacji, restrukturyzacji i profesjonalizacji armii właśnie ku temu ma prowadzić – stwierdził. Gen. Gągor dodał, iż największe są możliwości ludzkie, mniejsze sprzętowe. – Na uwadze musimy mieć oczywiście wpływ misji na tempo unowocześniania wojska.

więc powstanie tam także nasza kuchnia.

Również nie ma być dodatku klimatycznego co jest śmieszne w porównaniu do misji w Iraku i Afganistanie, gdzie klimat jest lżejszy.

No właśnie o to chodzi, że jest. Wiem, bo będąc na 8 zmianie w Iraku dostawałem go w maksyamlnej wysokości tj. 70% podstawy.

Polska baza w Czadzie jest gotowa do przyjęcia głównych sił naszego kontyngentu - ogłosił w sobotę w bazie Iriba szef MON Bogdan Klich. W najbliższych dniach dotrą tam polskie Rosomaki i żołnierze z kompanii manewrowych.

- Przez problemy logistyczne nie było to takie oczywiste - zaznaczył Klich w przemówieniu do polskich żołnierzy w bazie Iriba. - Ale widzę, że żołnierze wykonali ciężką, świetną robotę. Można ogłosić wstępną gotowość operacyjną.

Baza położona jest na północnym wschodzie Czadu. Już teraz jest tu ponad 170 polskich żołnierzy, którzy od kwietnia przygotowywali ją na przyjęcie głównych polskich sił (docelowo będzie tu 400 Polaków).

W rejonie ich odpowiedzialności znajduje się obóz uchodźców, w którym koczuje 18 tys. ludzi. Stoją już klimatyzowane namioty (wojsko czeka na klimatyzowane kontenery), baza jest otoczona wałem ziemi i koncentriną, czyli zrolowanym drutem kolczastym.

Żołnierze mówią, że trzeba uważać na skorpiony, węże i komary, które roznoszą malarię. Rebeliantów się nie boją, bo, jak mówią, ci obawiają się ich siły ognia.

Żołnierze mówią, że najtrudniejsze w tej misji jest zorganizowanie logistyki. Do Irimy mogą docierać tylko małe samoloty, bo pas startowy wokół bazy to po prostu ubita ziemia. Transporty żołnierzy mogą liczyć więc najwyżej kilkadziesiąt osób. Ale ciężki sprzęt musi jechać już na kołach, co trwa tydzień.

W tej chwili w stolicy Czadu, Dżamenie, są już trzy polskie śmigłowce transportowe Mi17, do Iriby zmierza konwój opancerzonych transporterów Rosomak, w sobotę w Czadzie wylądowało kolejnych kilkudziesięciu polskich żołnierzy, którzy wejdą w skład tzw. grup manewrowych, czyli będą prowadzili patrole, by zabezpieczyć pomoc humanitarną docierającą do obozów uchodźców.

Lokalne władze proszą Polaków o pomoc, m.in. w remoncie szkoły, która jest w opłakanym stanie. - To da się zrobić i nie będą to duże pieniądze - zadeklarował od razu Bogdan Klich.

Żołnierze chcą też naprawić drogi w okolicach Iriby.

W ten sposób za kilka dni w bazie Irina będzie ponad 200 polskich żołnierzy (docelowo ma być ich 400). Są też Francuzi i Irlandczycy, a chcą dołączyć także Chorwaci.

Polska misja w Czadzie jest częścią operacji Unii Europejskiej (EUFOR), w której największy kontyngent wystawiają Francuzi (2100 żołnierzy). Ale polski kontyngent będzie drugim co do wielkości. Pełną gotowość operacyjną, co oznacza m.in. rozpoczęcie prowadzenia regularnych patroli, nasze wojsko ma osiągnąć we wrześniu. Pierwsi polscy żołnierzy przylecieli do Czadu w kwietniu tego roku (jest to tzw. grupa przygotowawcza).

Polska flaga w sercu Afryki
Jacek Przybylski 29-06-2008, ostatnia aktualizacja 30-06-2008 08:24
W temperaturze 50 stopni Celsjusza w cieniu ponad 200 naszych żołnierzy będzie ochraniać uchodźców z Darfuru - pisze Jacek Przybylski z Iriby i Ndżameny

Lot ze stolicy Czadu Ndżameny do polskiej bazy w Iribie trwa około dwóch godzin. Podróż samochodem zajęłaby około siedmiu dni. Dookoła zbudowanej przez Polaków bazy rozciąga się trzymetrowy wał. W środku są klimatyzowane namioty, kontenery, nawet mała siłownia, choć, patrząc na wskazujący 45 – 50 stopni C w cieniu termometr, trudno uwierzyć, że komukolwiek chce się tu ćwiczyć.

Polacy mieszkają w Iribie od trzech miesięcy. Jeszcze w marcu na miejscu North Star Camp była pustynia. W sobotę Polacy osiągnęli wstępną gotowość operacyjną. W obecności ministra obrony na maszt wciągnięto biało-czerwoną flagę. – To najpoważniejsza operacja Unii Europejskiej, w której bierzemy udział – podkreślał Bogdan Klich. Ma nadzieję, że misja ta wzmocni naszą pozycję we Wspólnocie.

Czad jest chyba jednym z nielicznych państw na świecie, do których bez kompleksów mogą polecieć członkowie polskiego rządu odpowiedzialni za budowę dróg. Te w stolicy wyglądają gorzej niż nasze powiatowe, a na prowincji jeździ się często po wyschniętych korytach rzek. Transport sprzętu ze stolicy – w porze suchej – trwa około siedmiu dni.

– Powierzchnia wielu dróg przypomina tarkę. Po kilkuset kilometrach wibracji rozkręcają się śruby i słabszej konstrukcji samochód może się rozpaść. To samo dzieje się z materiałami budowlanymi. Worki z cementem po pewnym czasie się rozsypują – opowiada ppłk Marek Gryga, zastępca dowódcy polskiej misji w Czadzie.

Wkrótce sytuacja jeszcze się pogorszy. W czasie pory deszczowej wiele dróg zostanie zalanych, a ponieważ nikt tu nie buduje mostów, różne części kraju zostaną od siebie odcięte, póki nie opadnie woda. W porze deszczowej może się okazać, że konwoje lądowe w ogóle nie będą możliwe. Problemem są też burze, również piaskowe, podczas których wiatr potrafi wyrwać ogromny wojskowy namiot i przenieść go na odległość kilkunastu metrów.

– Zagrożeniem dla zdrowia mogą być też różne stworzonka. Widzieliśmy już węże, skorpiony i duże pająki. I oczywiście są choroby, takie jak malaria, cholera, gorączka krwotoczna – opowiada płk Przemysław Majchrzak, lekarz z polskiej misji w Czadzie.

– Dotąd – mimo wysokich temperatur – nie było kłopotów związanych z klimatem. Choć często zdarzają się zapalenia spojówek i podobne problemy, Czad jest przecież określany mianem światowego centrum zapylenia – dodaje płk Majchrzak. Na szczęście na razie nie ma komarów przenoszących choroby. Zapewne przylecą wraz z porą deszczową.

Ale to nie klimat najbardziej zagraża polskim żołnierzom. Co pewien czas przez wschodni Czad przechodzi fala rebeliantów. Uzbrojeni w kałasznikowy i ręczne wyrzutnie granatów, jeżdżą jasnymi pickupami, zdobywając nad kolejnymi miastami kontrolę. Do tej pory z Polakami się nie starli.

– Afryka jest jednak nieprzewidywalna. To, że teraz mamy tu spokój, nie oznacza, że za godzinę też tak będzie. Gdy półtora tygodnia temu na terenie wschodniego Czadu ruszyła nowa ofensywa rebeliantów, praktycznie z dnia na dzień sytuacja zmieniła się diametralnie. Szykowaliśmy się już na obronę. Na szczęście rebelia do nas nie dotarła – opowiada ppłk Marek Gryga, który wcześniej służył w Liberii i w Demokratycznej Republice Konga.

– Okoliczni mieszkańcy odnoszą się do nas znacznie lepiej niż ci w Kongu. Tam miejscowa ludność była do nas nastawiona negatywnie lub neutralnie. Tu traktują nas albo neutralnie, albo pozytywnie – zauważa.

Między innymi przed rebeliantami Polacy mają chronić, tak jak pozostałe siły Unii Europejskiej w Czadzie, uchodźców z pobliskiego sudańskiego Darfuru ogarniętego krwawym konfliktem. Mają też umożliwić działanie pracownikom ONZ i organizacji humanitarnych.

Polacy chcą zyskać przychylność lokalnej ludności. Dlatego MON zamierza między innymi pomagać lokalnej szkole, w której brakuje niemal wszystkiego: ławek, zeszytów, nawet kredy.

W walkę rebeliantów z władzą się nie mieszamy

Gen. Bogusław Pacek, zastępca dowódcy operacji EUFOR w Czadzie

Rz: Wojska koalicji liczą ponad trzy tysiące żołnierzy, rebeliantów jest kilkakrotnie więcej. Czy w razie ataku ludzie EUFOR dadzą sobie radę?

gen. Bogusław Pacek: Na pewno. Mamy nowoczesny sprzęt, między innymi śmigłowce i samoloty. Choć rzeczywiście największym zagrożeniem są walki między rebeliantami a wojskami rządowymi i napady bandyckie. Do tej pory nie było wprawdzie ataku na żołnierzy Unii, ale nie tak dawno na południu bandyci zamordowali Francuza pracującego dla jednej z organizacji humanitarnych. Doszło też do wymiany ognia między rebeliantami a wojskami irlandzkimi. Na północy, gdzie stacjonują Polacy, jest najbezpieczniej. Gorzej jest na południu.

Gdy w Ndżamenie pierwszy raz zobaczyłem patrol sił rządowych, nie wiedziałem, czy to armia, bandyci czy rebelianci. Zgraja uzbrojonych w kałasznikowy, różnie poubieranych facetów, którzy jadą poupychani na pace toyoty. Jak rozróżnić, kto jest kim?

Bardzo trudno się zorientować, kto jest z wojsk czadyjskich, a kto rebeliantem. Noszą bowiem najróżniejsze mundury i nawet Francuzi mają problem z ich rozpoznaniem. Prawie niemożliwe jest zaś szybkie rozpoznanie, czy dana grupa rebeliantów to ta czy inna frakcja. Myślę, że nawet oni sami mają z tym kłopoty. Często członkowie tych grup zmieniają partię, w imię której walczą. Na przykład obecny minister obrony Czadu jest byłym rebeliantem. Grupy łączy jedno: większość ma w nazwie słowo „wolność” lub „demokracja”.

Europejczykom trudno czasem zrozumieć ich postępowanie, bo wynika ono z uwarunkowań etnicznych, rodowych. Rebelianci zapewniają, że będą omijać wojska europejskie, jeśli te nie będą się angażować w wewnętrzne sprawy Czadu. A my w polityczne sprawy tego kraju nie zamierzamy się mieszać. Zgodnie z naszym mandatem musimy przecież zachować neutralność. Będziemy interweniować tylko wtedy, gdy zostaną zaatakowani cywile – mieszkańcy wiosek, obozów dla uchodźców czy pracownicy oenzetowscy i organizacji humanitarnych.

Nie boi się pan, że rebelianci zaatakują was przez pomyłkę? Ponoć gdy w lutym szli obalić prezydenta Idrissa Deby’ego, przypadkowo szturmowali leżący po drodze parlament, bo uznali, że to musi być pałac prezydencki.

Poziom ich wyszkolenia rzeczywiście nie jest najwyższy, mają słabe rozpoznanie, nie dysponują też oczywiście systemami lokalizacji satelitarnej. Na północy Czadu, gdzie stacjonują polskie wojska, rebelianci jednak raczej nie działają.

Źródło : Rzeczpospolita

Takie małe podchwytliwe pytanie - kto budował Camp - czy ludzie z doświadczeniem (Irak , A-stan) czy znowu żółtodzioby ?

Each contributing state chooses its own installation arrangements. For example, the French are installing camp Iriba on behalf of Poles...

...other countries have signed technical agreements with the French: ... the Poles for setting up the Iriba camp with food and lodging facilities. This board and lodging formula... was one of the conditions used to convince the Polish to come the sooner than scheduled

do kiedy przewidziana jest cała misja